Rozdzial drugi : Ai shiteru yo.

Kiedy się ocknąłem, byłem u pielęgniarki. Podniosłem się niechętnie. Kręciło mi się w głowie i wszystko było zamazane.
-Nie wstawaj – powiedziała pielęgniarka. Była młodą, szczupłą kobietą. Blond kosmyki opadały jej na czoło i ramiona. Miała piękne, szare oczy. Delikatny makijaż je podkreślał tak samo, jak rysy jej twarzy.
-Co mi się stało...? - spytałem lekko ochrypłym głosem. Mam wrażenie, że to było tylko snem... Widziałem Cię. Byłeś nadal z tymi chłopakami. Byli Twoimi najlepszymi przyjaciółmi. Byłeś tam, na pewno. To nie był sen.
-Sebastian cię tutaj przyniósł, zemdlałeś. - powiedziała. Na Twoje imię od razu się zerwałem i pobiegłem Cię szukać. Jezus, jestem głupi. Mogłem ją wypytać o Ciebie. Ach, nie będę teraz wracał. Weźmie mnie za jakiegoś głupka, który wierzy w przeznaczenia. Zatrzymałem się i stałem przed wejściem do szkoły, na środku. Rozglądałem się. Może gdzieś Cię tutaj znajdę... Kątem oka zauważyłem rude i blond włosy. Pomyślałem, że to oni. Pobiegłem za nimi. Nie myliłem się. Zatrzymali się i patrzyli na mnie zdziwieni.
-Czego, słodki chłopczyku, zgubiłeś się? - poczochrał mnie rudowłosy. Prychnąłem.
-Gdzie jest Sebastian, musicie mi powiedzieć...! - przycisnąłem go do ściany.
-Proszę, to ważne – patrzyłem mu błagalnie w oczy.
-Hmmm, ktoś mnie szuka? - usłyszałem Twój cudowny, męski i niski głos. Zerknąłem w stronę dobiegającego dźwięku. Stałeś tam. Patrzyłeś się na mnie. Nie byłeś przyjaźnie nastawiony. Widać było Twoją obojętność. Oczy zalały mi się łzami i płynęły po moich policzkach jedna za drugą. Upadłem na kolana. Wszyscy byli mocno zdziwieni.
-Ej, Seba, to jakiś psychol, spadajmy – wyszeptał mu rudowłosy do ucha.
-Nie jestem żadnym psycholem! - zaprotestowałem szybko.
-Nie, ja go znam – powiedziałeś i westchnąłeś ciężko.
-Spadać -zerknąłeś na nich, a oni poszli za budynek. Przyglądałem Ci się z uwielbieniem.
-Wstawaj – skierowałeś się w stronę dziury w murze szkolnym. Wstałem szybko i poszedłem za Tobą. To chyba nieodpowiednie, że tak uciekamy ze szkoły. Wiem, że niektórzy tak robią, ale ja nigdy jeszcze nie uciekałem ze szkoły.
-No, chodź – ponaglałeś. Poszedłem posłusznie za Tobą. Nie odzywałem się. Naprawdę mnie pamiętasz...? To...cudowne, nawet nie wiesz, jak bardzo się cieszę. Przechodziliśmy przez jakieś dziwne ruiny budynków, śmietniki... Po chwili znaleźliśmy się w bardziej przyjaznej uliczce, ale nadal mi się to nie podobało. Chwyciłeś mnie za rękę i przyciągnąłeś do siebie. Ludzie się na nas patrzyli, a głównie na mnie. Wiem, jestem bezbronny, ale przy Tobie... Zerknąłem na niego. ...to co innego. Serce zabiło mi od razu szybciej. W końcu, mój wymarzony książę złapał mnie za rękę. Zarumieniłem się lekko i spuściłem głowę.
-haha, jak słodko, haha... - usłyszałem uszczypliwy komentarz w naszą stronę od jakiejś bezdomnej kobiety. Zignorowałem to. Nie ma sensu wdawać się w dyskusje z takimi ludźmi. Pociągnął mnie gwałtownie w swoja stronę. Znajdowaliśmy się teraz w dzielnicy hoteli. Dobra, Kocham Cię, ale to już mi się nie podoba...
-E-ej...-powiedziałem nieśmiało i szarpnąłem się. Nie chce tam iść, nie, nie nie...! Wszedłem za Tobą do kawiarenki i usiedliśmy w kącie. Parzyłeś na mnie lekko zdziwiony. Pewnie sobie teraz myślisz „On naprawdę myślał, że będę chciał go przelecieć?”. Tak, tak pomyślałem. No, ale... Bądźmy szczerzy. Kto by mnie chciał ? Przyglądałem Ci się.
-Co tutaj robisz? - spytałeś i zamówiłeś sobie kawę, a mi gorącą czekoladę.
-ja...chodzę do szkoły – powiedziałem patrząc Ci w oczy. Lekko się rumieniłem.
-Aha – odpowiedziałeś obojętnie i rozglądałeś się. Nie mam u Ciebie szans, wiem o tym, ale nie poddam się. Będę ciągle próbował. Kelnerka przyniosła nasze zamówienie i poszła. Zauważyłem karteczkę pod jego filiżanką. Nie dziwie się, że kobiety dają Ci swoje numery. Lekko się uśmiechnąłem i piłem czekoladę ze swojej filiżanki. Przyglądałem Ci się. Nie wiem, o czym mam z Tobą rozmawiać. Wolałbym, żebyś to Ty zaczął rozmowę. Bynajmniej wiem, co by Cię ciekawiło.
-A Ty? Nie miałeś uczyć się w Ameryce...? - spytałem. Byłem nadal niepewny.
-Miałem, ale wystąpiły pewne... komplikacje. - wyjaśniłeś.
-Opowiesz mi?
-Chodziłem do gimnazjum, narobiłem sobie wrogów, wmieszałem się w gangi, byłem parę razy w sądzie i ojciec stwierdził, że zapłaci za to i wracamy tutaj. A tu mam kumpli. Jake'a i Kacpra – powiedziałeś patrząc na mnie.
-Jednym słowem, zachowałem się jak dzieciak – dodałeś.
-Można tak to nazwać... - lekko się uśmiechnąłem.
-Ej, nie patrz tak na mnie. Jestem Sebastian, dla kumpli i od dzisiaj też Ciebie, Seba – powiedział podając mi dłoń. Delikatnie ją uścisnąłem.
-Alan-przedstawiłem się.
-Ojej, jakie delikatne dłonie – zaśmiałeś się. Zarumieniłem się od razu. Nic nie poradzę... Taką mam budowę ciała.
-To urocze – wyszeptałeś uśmiechając się uwodząco, przez co zarumieniłem się jeszcze mocniej. Nie musisz się tak uśmiechać i tak jestem Twój.
-Wiem, że to dość idiotyczna prośba, ale opowiedz mi coś o sobie. Pamiętam Cię z podstawówki. Ciągle się na mnie gapiłeś tymi maślanymi oczkami i łaziłeś za mną – zaśmiałeś się. Spuściłem zawstydzony głowę. Ale to było dawno, po co wspominasz?!
-No... Mam na imię Alan. I mam 16 lat... Interesuję się literaturą i sztuką... No, chyba tyle – powiedziałem przyglądając Ci się.
-No więc, o mnie wiesz chyba wszystko. Za dużo się nie zmieniłem. Nadal jem w taki sposób czekoladę, ścigam się na motorach albo autami, palę. Ale jest plus. Nie pije i nie miziam się z byle kim. - powiedziałeś dumny z siebie.
-Ciesze się – uśmiechnąłem się lekko zadowolony. Bardzo się cieszę. W końcu zwrócisz na mnie uwagę. Zaczął padać deszcz i grzmiało.
-Burza, jak cudnie – zamruczałeś zadowolony. I nadal kochasz burzę.
-Może... Chcesz przyjść do mnie ? - spytałem.
-Chętnie – wstał i zapłacił. Ojej, czuje się jak Twój chłopak. Wyszliśmy i pobiegliśmy na metro. Nikogo tam nie było. Światła migały. Przed nami pojawiła się czarna postać. Schowałem się za Twoim ramieniem.
-boje się... - wyszeptałem cicho. Wiem, boi dupa ze mnie, ale cóż, życie. Jak to się mówi. Światła zgasły i był pisk jakby zatrzymywał się pojazd. Objąłeś mnie i przyciągnąłeś do siebie.