Rozdział czwarty: Randka.

Po chwili kelnerka przyniosła nasze zamówienie. Jezus... Musi nam zawsze ktoś przeszkodzić. Odsunąłem się i zarumieniony spuściłem głowę.
-Smacznego – powiedziałem i zacząłem jeść.
-Smacznego – odpowiedziałeś i również zacząłeś jeść. Chciałbym, żebyś mnie pocałował. Wiem, że to niemożliwe. Niepotrzebnie się łudzę. Jeżeli będziesz chciał to do mnie zagada. Czuję, że przez moje zachowanie tego nie robisz. Zjadłem w dość szybkim tempie i wypiłem sok. Przyglądałem Ci się.
-Alan, opowiesz mi coś o sobie? - spytałeś. Zdziwiłem się lekko. Poprawiłem brązową czuprynkę.
-To znaczy...?
-No wiesz, nie widzieliśmy się dziesięć lat i nic o Tobie nie wiem. Znam tylko dawnego Alana. - wyjaśniłeś.
-No... mam na imię Alan, co już wiesz i co mnie dziwi. Interesuję się trochę sportem, muzyką, rysunkiem, fotografią i mangą. - przyglądałem się mu.
-Narysowałbyś dla mnie coś kiedyś ? - spytałeś. Było to dla mnie bardzo miłe zaskoczenie. Zawsze chciałem. Nie wiem, ile mi to zajmie, ale postaram się.
-Jasne – uśmiechnąłem się lekko. Zapadła cisza.
-No... więc... Może teraz Ty mi coś opowiesz o sobie? Pewnie bardzo się zmieniłeś. - przyglądałem się Tobie.
-A co chciałbyś wiedzieć?-spytałeś.
-Nie wiem, najlepiej wszystko. - zerknąłem na Ciebie.
-Może, czym się teraz zajmujesz? Nadal grasz w kosza? - spytałem po chwili, widząc, ze Ty nie masz najmniejszego zamiaru nic powiedzieć dopóki nie zapytam.
-Gram. - odpowiedziałeś krótko. Westchnąłem cicho. Pewnie, jeszcze trzeba było odpowiedzieć „no”.
-I jak Ci idzie ? - zerknąłem na Ciebie i lekko się uśmiechnąłem.
-Dobrze. - odpowiedziałeś i przyglądałeś się mi.
-Wiesz, ja jakoś źle się czuję, pójdę do domu. Przepraszam, pieniądze oddam Ci później. - wstałem i ubrałem się. Patrzyłeś na mnie. Nie zdziwiło Cię to. Nie wiedziałem, czy teraz jesteś zły czy jest Ci to zupełnie obojętne. Wyszedłem spokojnie, a potem zacząłem biec przez park do domu. Łzy cisnęły mi się do oczu, ale zatrzymywałem je na siłę. Zatrzymałem się na chwilę i poszedłem do jakiegoś klubu, z którego słyszałem muzykę.
-Dzień dobry... - przywitałem się niepewnie i rozejrzałem. Nie było tutaj nikogo poza trzema chłopakami. Ustawiali sprzęt.
-O, hej, mały – przywitał mnie jakiś chłopak. Wcale nie jestem mały.
-Mamy jakiegoś słodziaka! - zawołał tamtych dwóch chłopaków. Byli przystojni. Ten, który stał koło mnie miał rude włosy z małymi koralikami we włosach i bladą cerę. Miał ładny uśmiech i to mi się najbardziej w nim spodobało, a oczy miał szare. Pierwszy, który do nas przyszedł, jak się później dowiedziałem, nazywa się Krystian. Ma brązowe włosy z zielonym pasemkiem przy twarzy i zielone oczy. Też był blady i miał kolorowy tatuaż na ramieniu. Drugi mężczyzna miał złote oczy i długie, czarne włosy związane w warkocz. Miał nieco ciemniejszą karnacje od nich, ale nadal jasną. Miał na imię Rei.
-Jestem Greg – powiedział chłopak stojący obok mnie. Lekko się uśmiechnął.
-Wyglądasz na wystraszonego – powiedział Rei.
-Nie, wszystko w porządku. - wytarłem oczy. Przyglądałem się im.
-Umiesz śpiewać? - spytał Greg dając mi duży plik kartek. Zerknąłem na to i przeczytałem parę linijek tekstu.
-Mam to zaśpiewać? - zdziwiłem się lekko.
-No, spróbujesz. Zagramy Ci i w ogóle – usiedli na swoje ''stanowiska”. Zaczęli grać ciężką muzykę. Dali mi mikrofon.
-Po prostu wyobraź sobie, że jesteś sam. - powiedział Greg i odsunął się. Zacząłem śpiewać, a bardziej się drzeć, bo tak mi się wydawało, że ma być. Raz tak raz tak.
-Nieźle – powiedział Rei i lekko się uśmiechnął.
-Dziękuję – powiedziałem odwzajemniając uśmiech.
-Wchodzisz do nas do zespołu? Nie mamy wokalisty, bo się rozmyślił i nie mamy jak zacząć.
-Nie wiem, musiałbym to przemyśleć – powiedziałem. Dzisiejszy dzień mnie zaskakuje. Spotkanie z Tobą i jeszcze oni. W ogóle, ja w zespole? Przecież ja nie potrafię śpiewać, nie wiem, co oni widzą we mnie. Dali mi swoje wizytówki i pożegnaliśmy się. Powolnie wracałem do domu. Z daleka zauważyłem Ciebie. Ciekawiło mnie dokąd idziesz, ale jednocześnie moja ciekawość mnie irytuje. To tak, jakbym właził Ci w życie butami. Sam bym tego nie chciał. Zacząłem za nim iść. Jeszcze Cię śledzę. Powinienem iść chyba do psychiatry. Poszedłem za Tobą do jakiegoś klubu i schowałem się. Spotkałeś się z jakimiś facetami ubranymi w czarne garnitury i czarne okulary. Przepuścili Cię na zaplecze. Poszedłem tam i prześlizgnąłem się im jakoś. Schowałem się za ścianą. Siedziały koło Ciebie dwie kobiety skąpo ubrane, ale szybko je odepchnąłeś. Poczułem ciepło w sercu. Może faktycznie coś do mnie czujesz... Napiłeś się.
-Nie mam jak się przez Ciebie wytłumaczyć. Zabiłeś wczoraj 6 osób, myślisz, że co ja jestem? - powiedział jakiś facet. Uśmiechnąłeś się tylko. Dostrzegłem długie kły i czerwone oczy. Twój złośliwy uśmiech jeszcze bardziej przyprawiał mnie o dreszcze. Moje oczy rozszerzyły się. Byłem w szoku. Byłem wystraszony. Po chwili złapał mnie jakiś facet za rękę.
-Ej, co Ty tu robisz? - odwróciłem się powoli.