Rozdział szósty: Zdobyłem się na odwagę.

Przyglądałem się Tobie. Powoli usiadłem na Twoich udach i masowałem Twoje ramiona.
-Alan...? Wszystko w porządku ? - spytałeś lekko zdziwiony, może nawet przerażony. Uśmiechnąłem się i przyłożyłem palca do Twoich ust. Zabrałem go po chwili i zastąpiłem go delikatnym pocałunkiem. Zamknąłem powieki. Zdziwiłeś się jeszcze bardziej, ale objąłeś mnie.
Odsunąłem się po chwili i obserwowałem Cię.
-Tęskniłem – wyszeptałem cichutko. Uśmiechnąłeś się zadowolony i pogłaskałeś mnie po policzku. Rzuciłeś się na mnie i zacząłeś składać pocałunki na mojej szyi. Machałem nogami.
-Seba ! - starałem się wyrwać. Zaskoczyła mnie jego reakcja.
-Tak, skarbie ? - nie miałeś zamiaru przestać.
-Puszczaj mnie, Ty zboczeńcu ! - udało mi się odsunąć od Ciebie. Zaśmiałeś się i obserwowałeś mnie.
-Słodziak – posłałeś mi całusa i dotknąłeś mojego policzka.
-Zboczeniec – odpowiedziałem.
-Słodziak.
-Zbo-cze-niec – pokazałem mu język. Znowu się na mnie rzuciłeś i zacząłeś mnie całować z języczkiem. Jęknąłem zaskoczony i nieumiejętnie odwzajemniałem pocałunki. Po chwili nabrałem wprawy. Delikatnie wsunąłem dłonie w Twoje włosy.
-Słodziak – wyszeptałeś między pocałunkami. Nie chciało mi się już o to kłócić. Niech Ci będzie, jestem słodziakiem, ale Ty za to jesteś zboczeńcem. Oderwaliśmy się po chwili. Wytarłem usta.
-Musiałeś mnie obślinić, zboczeńcu ? - zerknąłem na Ciebie.
-Ach, jesteś taki słodki, że nie mogłem się powstrzymać – zaśmiałeś się. Doprawdy ?
-Idziemy gdzieś, czy będziemy tak siedzieć ? - spytałeś. Spodobała mi się nagle ta zamiana o sto osiemdziesiąt stopni. Ciesze się, że Cię pocałowałem.
-Możemy iść, ale muszę wziąć prysznic i się ubrać – powiedziałem.
-No to na co czekasz? - popchnąłeś mnie do łazienki i klepnąłeś w tyłek. Pisnąłem cicho i zarumieniłem się. Wziąłem ubrania z szafy i zamknąłem się w łazience. Wziąłem w miarę szybki prysznic i wytarłem się dokładnie. Założyłem czarne rurki i beżową bluzę z długim. Była luźna i mięciutka. I chłodna. Poprawiłem włosy i wróciłem do Ciebie. Zagwizdałeś obserwując mnie.
-No no no – zaśmiałeś się i spojrzałeś mi w oczy.
-Nie przebiorę się, nie masz na co liczyć – powiedziałem. Podszedłeś do mnie i objąłeś mnie w pasie.
-Ale czy ja powiedziałem, że mi się nie podoba? Wręcz przeciwnie, bardzo mi się podoba – powiedziałeś uwodzącym tonem głosu. Zarumieniłem się i schowałem twarz w Twoim torsie.
-Chodźmy na śniadanie – puściłeś mnie. Ubrałem buty i wziąłem telefon. Wyszliśmy.
-Gdzie idziemy ? - spytałem patrząc na Ciebie. Wszędzie było już pełno ludzi spieszących się do pracy. Oni cały czas gdzieś się śpieszą. To nienormalne. Ja bym tak nie mógł żyć. W ciągłym stresie i biegu. Nawet nie ma czasu, żeby zjeść coś smacznego i zdrowego. Potknąłem się chyba nawet o własne nogi. Złapałeś mnie.
-Uważaj, moja księżniczko – powiedziałeś tym dziwnym, uwodzącym tonem. Nie wiem, ale jak tylko słyszę taki ton, zwłaszcza z Twoich ust, to robi mi się gorąco, a moje serce bije szybciej.
Zauważyłem czarny samochód, który praktycznie ciągle był za nami. Nie widziałem ludzi w środku, bo szyby były przyciemnione.
-Wszystko okej ? - spytałeś.
-Tak, ale nie nazywaj mnie księżniczką – powiedziałem i szedłem z nim dalej. Weszliśmy do jakiejś kawiarni.
-Ja bym zjadł jakieś ciastko, a Ty ? - spytał patrząc na menu.
-Też. I gorącą czekoladę.
-Ja wole kawę – powiedziałeś i powiedziałeś nasze zamówienie do pani za ladą. Po chwili przyniosłeś nam. Zacząłem jeść. Nie ma to jak jeść na śniadanie ciasto. Dziwne jakieś.
-Ja robię lepsze ciasta. - stwierdziłem.
-Może upieczesz kiedyś i mnie poczęstujesz ? - spytałeś pijąc kawę.
-Mogę, ale musisz mi powiedzieć, jakie lubisz – przyglądałem się mu. Wymieniłeś parę, a ja sobie zanotowałem w pamięci.
-Mogę z Tobą o czymś porozmawiać ? - spytałem.
-Jasne, o czym tylko chcesz – posłałeś mi ciepły uśmiech.
-Dlaczego masz kły ?